De Pastoor un sien Schäöpken

„En Baum häs stuolen,
vösniëden to Buolen! 
Junge, Junge! Wat sint dat Saken!
Un dat sal´m in de Rige maken? 
Et schüt nu rainewäg to wied
in düsse guodsvögiätne Tiet!

Dän Baum mos du ersätten,
süs kan ik di nich redden.
Nu sägget auk män gliek, 
wat was´t van´n Baum? Wu dik?" 
„Een Eekbaum was´t, Häer. Aon Bast un Splint
was guët so dik äs gi so sint." 

„So´n dicken was´t? O Wiält, o Wiält!
Häs du auk to´t Betalen Geld?
Ik priägede ju so viële:
Gi sol´n nich stiälen Grepenstiële. 
Un du dös di en Eekbaum halen. 
Du mos em vul un gaas betalen." 

„Jä Häer, auk ik häb mine Suorgen. 
Hier is mien Geld, ik dai´t mi buorgen." 
De Pastoor fäng an un tält 
de blanken Mark van´t Haipken Geld.
Twiälw bisiet, dao hölt he in 
un säg in sinen guëten Sin:

„Ik denke, düt sal langen,
ik mot daonao anfangen." 
Tofriär gait de Man nao Huus. 
Dao frög em sine Drüke uut:
„Jans, wu häw di dat dan gaon, 
kons met dien biëtken Geld bestaon?"

„Jau, Drüüksken, biäter äs ik dacht´, 
dän Halwschaid häb ik wierbragt." 
„Mien Jesus, sü, ik häbt jä sägt!“
So wäd an besten üöwerlägt.
Ses Wiärk´ daonao, dao klopt de Man
bi dän Häerööm wier an. 

He was nao düör de Düöre kaum, 
Dao säg he: „Häer, hier is Geld vüör´n Baum."
„De Baum", säg de Pastoor guëtwillig, 
„de Baum is längst betaalt." 
„Ja Häer, de Baum was billig.
Ik häb mi dao nao enen haalt."