De Daud
 

Uut dat Book "Wuorstebraud - Geschichten und Sagen" van Rosa Verlage

Schriftenreihe des Heimatvereins Riesenbeck, Band 2

2. Auflage 2003
 

Bi Kleimeyers Liets (Heuer) an’n Biärge was fröer ne olle Besmoder, de aal tain Jaor lam was un kinnen Trat mäer gaon kon. Alle Muorgen bragden üöre Enkel, en paor graute, stramme Jungens, de rächt braw un üör guët to wüörn, se in üören ollen Küssenstool de Niendüör uut up dän How. So kon se alles naowaren, wat in de Küëke un up de Diäl bi’t Ve passeerde. Se häöerde de Höner ropen, de Wichter bi’t Wel un Wiärkdoon singen, un de Dage wuorden üör nich lang.

Wan de Jungens aoms van de Steenkule wierkammen, sätten se sik iärst en lük bi de olle Besmoder an’t Häädfüer un vötälden üör, wat et dages giëwen had, un wat se Nies häöert hadden. Un dän bragden se dat lamme Mensk wier in üör Slaopstüöwken, wao üör Süster se dän in’n Bedde holp.

Jerren Muorn, wan de Jungens se hollen un aoms, wan se üöre Besmoder wägdrüögen, sag se: "Aoch Kinner! Wat häbt gi doch ne Last un Arbaid met mi. Wan män de Daud kam un mi halen dai."

De Jungens vödrot dat Küern, se wüörn de Besmoder nao lange nich leed. Dao üöre Moder lange daud was, wollen se de Besmoder nao gään hollen.

Eens Dages hadden de baiden sik wat uutdacht. "Vader", froggen se, "süëlt wi usse Besmoder män eenmaol äs en lük bange maken?" "Aoch", säg Vader, "so’n biëtken. Müët üör aower jau niks doon." "Jue Vader vüör allen nich. – Wi wollen äs blaus gäne wiëten, of se garnich bange vüör’t Daudgaon is."

Se pocken nu muorns frö en jungen Haan, de slachtet wäern sol, un trocken em alle Fiädern uut. Dän sätten se em up de Niendüor, äs se de olle Moder nao’n Hääd halen wollen. Äs se nu bi’t Füer sat un de Diäle daal keek, frög se: "Oh Jungens, nu kiekt män äs. Wat sit dao up de Niendüör?" De Haan släög met de Flitkes un kon nich flaigen. "Dat sal de Daud wul sien, Besmoder. Sosses män nich altiet sägt häbben, he sol di halen."

De olle Frau, de aal tain Jaor kinen Trat mäer gaon kon, sprüng up un laip allene in üöre Kamer, wao se daip unner’t Bedde kraip. Naodäm sag se nich mäer, de Daud mog kuëmen un üör halen. Män kuëmen is he doch.