Familge Lünings, he un se,

un üöre Blagen, twe un twe,

twe Mänkes un twe Wiewkes

met griesgrao-brune Liewkes,

de wuënt bi us, haug unner´t Dak,

jüst tüsken Küëk un Kamerfak.

Dat is een Völksken, säg ik ju,

de giëwt bi Dag un Nacht nich Ru´,

sint driest un frech äs Guotendrek

un liäwt so fet äs Smolt un Spek.

Se maiet nich un saiet nich

un stiält, wat dao to stiälen lig.

Se friät sik rund un suupt sik dik

un sint so stolt un wunnerlik,

äs wüörn se Häer van Huus un Schüer

un ik män Öömken an´ne Müer!

Häer Lünings is een Iärftendaiw.

Sien Wiew so slampig äs ´n Slaif.

Dat is ne olle Kwaterkunt,

flüg dages alle Naobers rund:

Küert hier, küert dao und schimpt un schänt,

of üör auk Pot un Pan anbriänt!

Un wat de baiden Wichter sint,

de sankerigen Siëgen,

de rängstert äs de Susewind,

dagsüöwer düör de Hiëgen,

knipaigelt hier, knipaigelt dao,

un wan ich äs nich buten stao,

dän süüs de baiden biäsen

flup, flup, in mine Kiärsen.

Se pikt un snapt,

un biet un knapt

un holt sik dao so müüskenstil,

de Truta un de Lene:

wan ik äs Kiärsen plücken wil,

dän find ik blos nao Stene.

De brune Nats, de grise Giärt,

de sint so frech, de friät mien Piärd

dän Hawer för de Tiäne wäg.

Un wan ik mi up Luer äs läg,

dän snabuleert de baiden doch

de Swien´ dat Friäten uut dän Trog.

Un säg ik wat, dän sas äs sain,

wu sik de Lünings giëwt an´t Schrain:

"Du fise Kääl, du wise Pin,

tschilp, tschilp, piep, piep,

wat fölt di in?

Büs du allene up de Wiält?

Häöert di allene How un Feld?

Piep, piep, tschilp, tschilp,

up flög de Trop,

tschilp, tschilp, un kläkst mi´n Klaks up´n Kop!

Un äer ik rächt wat säg,

sint alle Lünings wäg!

Hollwegs August uut Rene