Giw´t süs nao wat?

Jä, wat Nies weet ik nu nich. Wat ik nu vötel, dat is aal vettig Jaore hiär!
Wi wüörn daomaols ne graute Familge met ses Kinner! Ik had twe Süsters un nao drai Bröers. Mien ölsten Broer, de süörde so lang bi mine Öllern harüm, bes he nu enliks nen Rüen had. Jau, een Rüen, wao nich ener wüs, wat sien Kumaf wüör. Graut, ne dat was he nicht, aower klook! He kon Pöötken giëwen (dat rächte, äs bi üörnlicke Lüde), up een Waod sättede he sik hän, läggede sik up´n Buuk, of smeet sik up de Siet un dai, äs wan he daud wüör. Wi Blagen hadden viël Plaseer met dat Dier, ussen Bobbi. Män nich ümmer! Ussen Rüen had mankst auk sien egen Köpken. Bi´t Pätken tüsken Wiesken, Kämpe un Büskes göng he us vöschaiden Maol van´ne Faan. Wat kon he biestrig ächter de jungen Büllekes hiär jagen, of äs´n Unwisen vösöken, een Kanickel to packen! Jau, wan he uutnaiede, was der kien Hollen dran. Dat Laigste pat wüör, dat he ännere Lüde, de met üöre Fiets unnerwäggens wüörn, ächteran laip un lidensgään vösoch, se in´ne Hacken te biten.
Up enen Sundag wassen wi Blagen met usse Vader un Bobbi up´n Wäg nao usse nie Hüüsken, wat nu bolle färrig wäern sol. Wi wüörn nich äs fief Minuten unnerwäggen, dao kam us een wiedlöftigen Naober in´ne Mööt. Van de Giënsite van de Straote buod he nich Dagestiet, nä, he bölkede: „Herr Kahls, Ihr Hund ist ein ganz blödes Vieh!“ Wi Blagen vöschrocken us, aower usse Vader raip direktemang trügge: „Sie auch!" Jerrereen göng sinen Wäg. Un daomet wüör´t daon.
Wi sint us uut´n Wäg gaon, wu´t män göng. Jä, un äs wi ümtrocken wüörn, dao saochen wi us so of so nich mäer. Aower wi kregen jä nu nie Naobers!