Hiëmel un Helle

In Rusland giw et een Vötälsel, wat dat Bedüden van Meteneen, jä dat Üöwerliäwen van de Mensken up wunnerbaore Aort un Wise klaor mäk.

Dao kümp äs maol nen hauggeläerten Gaistlik to ussen Häerguod un döt em naidigen, dat em äs Hiëmel un Helle wiest wät. De Gaistlik wät van nen Engel in‘n grauten Stuom bragt, wao Mensken rundümto een Füer sit, up dat nen Pot met läcker Düörgemöös an’t Prüëdeln is. Alle Mensken sint met lange Liäpels bi dän Pot, üm sik wat druuttohalen. Dän Gaistlik fölt up, dat de Lüde schrao sint un unglüklik uutsait. Un he weet auk forts, waorüm: De Liäpels, we de Mensken bruukt, sint so lang, dat se se nich an üör egen Muul rankriegt.
„Dat is de Helle“, sag dän Engel to em un göng met em wider – in dän Hiëmel. Dao was et jüst so äs in de Helle. Auk dao satten Mensken üm een Füer ümto un dain met üöre langen Liäpels wat uut dän Pot halen. Pat et gaw nen lütten, män bedüdenden Unnerschaid: De Mensken wassen guët in Foer un saogen glüklik uut. Se schauwen sik dat Iäten met de langen Liäpels giëgensitig in’t Muul.

 

nao een Vötälsel upschriëwen van Kahls Klaus uut Risenbiëk, 2011