|
Mius un
Katten
Werner
Zahn im Lippischen Platt
In iusen aulten Hius,
Do satt eunmol ne Mius,
Do kamm mol schwanke iuse Katten
Un froijjet sick öbern Middagshappen.
De Mius, de was nich dumm,
Leup jümmer ümmen Disken rum.
Un just os de Katten seu fast hadde,
Do sprang de Mius uppen Schappe.
De Katten reop: “Dat kann eck auk!”
Un lannet met Klamauk
Manken dat scheune, witte Geschirr,
Dat kamm dänn runner met Jeklirr.
De Katten hadde nicks teo lachen,
De Homa jagt seu met’n Schlappen.
De Katten reop: “Eck versprek düi wat,
Eck frätt blauß nau Kitekat!” |
Miës un Katten
Werner
Zahn im Lippischen Platt
Bearbeitung:
Klaus-Werner Kahl nach neuer Schreibweise
In
iësen aulten Hiës,
Dao
sat eunmaol ne Miës.
Dao
kam maol swanke iëse Katten
Un
froijet sik öbern Middagshappen.
De
Miës, de was nich dum,
Leup
jümmer ümmen Disken rum.
Un
just os de Katten seu fast hadde,
Dao
sprang de Miës uppen Schappe.
De
Katten räëp: „Dat kan ek auk!“
Un
lannet met Klamauk
Manken
dat scheune, witte Jeschir.
Dat
kam dän runner met Jeklir.
De
Katten hadde niks te lachen!
De
Homma jagt seu met'n Slappen.
De
Katten räëp: „Ek vösprek dü wat,
Ek
frät blaus nau Kitekat!“
|