Mönsterland

Mien Mönsterland is nich ´n Land
met Küëning un met Küënigin,
män altiet was´t aal wiältbekant
för Wuorst un Wuorstebraud van´t Swien.

Wiel Mönster in de Midde lig
hät´t Land drümto dat "Mönsterland".
Et gaw dän Naomen sölwer sik,
wat änners is mi nich bekant.

De Giëgend, faken wied un flak,
auk hauge Büsk´ giw´t üöweral.
Düör´t Gröön schint mankst ´n raudet Dak,
wul auk ´n grauten How met Stal.

Un wat de Buer is up so´n How,
de hät nao olle Iärs bewart.
He wil aals wiëten un auk, of
du wul päs to sine Aort.

Wieldat drümto de Mönster-Bucht
met Teuto, Egge, Raudhaorstrang,
giw´t miärst noog Riängen. Män mi dücht
mankst riängt et doch ´n biëtken lang´!

För´t Mönsterland, dao is aal faken
de Iäms ne Waterstraote wäst.
Up üör kon man van Graiwen staken
bes an de Nordsee dän anlest.

Wao giw´t nao Düörpkes prik un blank
äs Gimbte, Hafkesbiëk, Nordwol?
Auk Saorbiëk is jä - Guod si Dank -
nao´n Pläksken, dat´m söken sol.

Een Land me Wiesken, Kämp un Hiëgen,
met klene Högten, Klai un Sand.
Raudbuntet Ve kümp di engiëgen.
Et giw jä blaus een Mönsterland!