Nienkiärksken Wind

kent jedet Kind

äs lunisken Gesellen.

Wat een so säg

he wider dräg,

wil ümmer wat vötellen.

Egaol wu´t gait,

altiet he wait,

is ümmerto an´t Wiärken.

Wat´t Niet giw

he wider driw

un blös´t düör heel Nienkiärken.

Maol strik he sacht

bi Dag un Nacht

gaas stikum düör de Straoten.

Dän blös äs dul

de Aoren us vul

met Macht un üöwer Maoten.

Nienkiärksken Wind

kent jedet Kind –

un dat is garnich luogen.

Vul wät vötelt

hier up de Wiält

met Wäöder viële bedruogen.

Mannig ener mag,

wan lang de Dag,

gään küern viël un praoten.

Van düt un dat

vötelt he wat

un kan et nümmer laoten!