Ne, wat was dat ne Fraide! Wi, dat wassen mine Öllern un ses Kinner, hadden nu usse egen Hüüsken ächten in de Buerschup. Vötwäänt wassen wi nich, wieldat wi jaorelang in ne Wunnung up drai Stüöms liäwt hadden. Wat Wunner, dat wi mäer äs stolt üm´t Huus laipen, wan auk nao lange nich aals up Schik was. Dat een of ännere was nao to maken. Auk lag ächter dän Nibau ´n grauten Haupen swatten Sand, we drup wochten dai, dat he uuteneensmiëten wüör. De naigste Naober was aal een Endken wider. Bi em saoch et üm´t Huus aal gaas maneerlik uut. De Naober ächter em was nich wider kuëmen äs wi. Auk up sien Pand was de hauge swatte Hüëwel nich to üöwersain.

Jä, wat bruukt Blagen mäer äs nen Haupen Sand to´t Spiëlen! Villicht nao wat Water, män dat sapkede bi dän natten Grund so of so unner de Föte. Daomet mossen wi us nu afsluuts nich behelpen! Kääl, wat häb wi nich aals baut! Knickerbuorgen, Waterslüöter un wat weet ik süs nao! Pat ümmer göng et nich so netkes tüsken aal de Naoberkinner un us to. Enes guëten Dages hadden wi wul vötöönt. Wi klaieden up ussen Sandhaup un de hele Trop van de Naoberkinner twe Hüser wider up üören stäödigen Haupen. Äs de Suldaoten stonnen wi us giëgenüöwer, ne fiwentwintig Meters uuteneen. Niks was lichter äs nen Kluten Sand to finnen, un wanners was dat Klüten antog. Et göng so hän un hiär, aon dat ener wat afkreeg. Män dän passeerde et! Enen van us smeet so´n pässigen swatten Kluten äkstrao wied up de "Fiende" to, un de sat! Een Naoberjungen kreeg dän Kluten direktemang in sine Snute. Iärst äs hadden wi dat Fiäderken an´n Hood. Män sien Braansken un dat Krakail van sine Süsters un Bröers, we tohaup in üör Huus laipen, lait us gau to Vönül kuëmen. Auk wi saogen to, dat wi us in´t Huus vökrüëmelden.

Et duerde nich lang, dao göng de Bimmel an de Huusdüör. Usse Vader, wel an de Düör gaon un losmaken wol, wüör van us so´n biëtken inwiet in dat Malöör, wat dao passeert was. Wieldes wi ächter de Küëkendüör luerden, stafkede usse Vader nao de Huusdüör un mok se los. Jau, wi hadden et richtig ruoken, et was de Naober söwwes, wel dao so brastig äs wat usse Vader met glainige Aigskes ankeek! "Werner", sag he ächten uut´n Halse, "Dine Blagen maakt niks äs Täöten!" Wider kam he nich, wieldat mien Vader em daotüsken kam un sachte äs een Pastoor trügge gaw: "Aoch Jop, swieg Du män stille, Du mäks jä vandage nao Täöten!" Daomet had usse Naober nu nich riäkt. He kreeg dat Muul nich wier to, draide sik üm, un wäg was he. Kääl, wat fol us een Steen van´t Hiärt! Pat dat Dunnerwiär, wat nu kam, dat kon sik auk wul sain laoten! Äs wi dat ächter us hadden trocken wi sliepstiärts af un dain up biäter Wiär wochten.