|
Treesken
Treesken was een Büörger Wicht,
Arig un auk gaas upricht,
män een biëtken busbas wäg,
wat mangs bi Buernwichter häs.
Enes Dages säg´t apat:
„Ik wil ju wat vötellen:
Ik gao nu auk in de Stad,
in een graut Hotelle!
Wil rainmaken läern, bi de Lü, de Feinen,
un daobi ´nen netten Stüwer Geld vödainen.
Jau dat Dingen fong auk an.
Up de Stad trok Treesken an.
Liekuut wäg göng´t in´t Hotelle.
Melt bi de Huusfrau sik to Stelle.
De nam Treesken fröndlik an.
Män mos se sain, wat Treesken kan.
„Um acht Uhr kommt auf Nummero vier
ein sehr feiner Herr als Gast nach hier.
Machen Sie das Zimmer fein,
und das Bett muß warm auch sein!“
Treesken dai, äs üör was sägt,
un winert alles auk up´t best.
Nu göng et aal up acht Uur hän,
Dao säg de Frau: „Wo ist Treesken denn?"
Män kien Mensk har Treesken sain,
Wao mäk dat Treesken dän wul rain?
Dao gait se dan nao Nummero vier.
„0, Herr Gott, ach, was seh ich hier?"
In´t Bedde lig dat Treesken drin
un slöp dao äs´n Engelken kleen.
„Menschenskind, was fällt dir ein?"
Un Treesken sprüng uut´t Bedken fein.
„Jä, Frau, wu sal ik et änners maken?
För dän Häern wiämen Bedde un Laken?"
Verlagen Rosa (1851 bes 1934) uut Risenbiëk
|