|
|
|
Dat olle Jaor, et is vüörbi, so unwies gau is et vögaon! Wi wollen Friär, nich Iärgeri, dat Glük, et sol altiet bestaon.
Jau, faken bleew dat Glük us trü. Wat häbt wi sungen, häbt wi lacht, wat häbt wi fiert aone Rü. Dat olle Jaor häw Fraide bragt.
Män auk in düt völiëden Jaor gaw Träönen et un graute Naud. To but was manksten de Gefaor, se bragt us Mensken Pien un Daud.
Dän een of änn´ren nam de Häer to sik in sinen Friäden. Pat et kam auk up düsse Äer, so mannig nie, junge Liäwen.
Nu is se dao, de Winachtstiet. In düüstre Wiält, dao kümp een Kind. Maak los dien Hiärt, de Siäl maak wied, dat sine Laiw di altiet fint!
Kahls Klaus uut Risenbiëk, 2005
|
