Wuorstebraud

Et is wat lange hiär
- viël´ Lüde denk´t nich mäer -
dao wüör äs in de Buer´
jüst unner'n Hagelschuer
des aobends üm Uur of tain
'ne kranke Besmoder vösain.

De Köster sättede unner de Bichte
Schel un Löcht up de Anrichte
un stelde sik an dat Häädfüer,
dat sine Büks en lük wüör drüge.

He keek so in de Högten,
de Brände dain em löchten,
un saog met Angst un Bangen,
in'n Bosen een Mansmensk hangen.

Jüst äs he keek vöfäert nao buom,
dao winkt em de Pastor in'n Stuom.
„Häer", säg he, „ik mot ju spriäken,
de hillige Handlung unnerbriäken.

Kiekt hier doch äs harup,
dao häng sik ener up!"
De Pastor röp ilig Man un Frau.
„Kuëmt doch äs hiär, kuëmt doch äs gau!

Ik sai nich recht, de Damp treckt em so üm de Bene,
män dao buom dücht mi, dao häng jä ene!"
„Aoch", säg de Frau, „dat häw kine Naud,
dao häng män ´ne Büks vul Wuorstebraud.